შემოდგომისფერ საღამოს

   მწარე გამოდგა ჩემი ჩაი და ვეღარ დავლიე. 

   შემოდგომისფერ საღამოს და მას ერთი გემო აქვთ, თითქმის.
   სიყვითლე კი ჯერ არ მოდებია სამყაროს.  შემოდგომა,  ხომ ახლა იღებს გეზს. 

    კურსელთან საუბარში გავატარე მთელი საღამო. მეგობრები არ ვყოფილვართ. არც ახლა ვართ, მაგრამ სოციალური ქსელები ვის არ შეგახვედრებს და ვისთან არ გასაუბრებს,  ისე კარგად არ ვიცნობ მას, რომ აქ მასზე დავწერო და სიმართლე იყოს, არ შევცდე. თან კიდევ, მგონია, რომ არ მახსოვს ეს ადამიანი. ვერ ვიხსენებ მის თვისებებს. ხომ არსებობობენ შეუმჩნეველი ადამიანები, ალბათ ერიდებოდა მისი აზრის გამოთქმას, ლექციებზე არ აქტიურობდა და შესაბამისად არ დამამახსოვრდა. რომ ვაკვირდები ადამიანი მუდამ ლაპარაკობს თავის ტკივილზე. სულ ადვილი გამოსაცნობია მისი საწუხარი, თუ დაუკვირდები მოკითხვის შემდეგ პირველი კითხვაც ისაა, რაც მას აწუხებს. ამიტომ, მე ვიცი მისი ნომერ პირველი პრობლემა ახლა.  სიტყვას კი, უდიდესი ძალა რომ  აქვს, ამაზე მამაოსთანაც ვისაუბრე, ამიტომ მინდოდა ჩემს სიტყვებს სიმშვიდე მოეტანა მისთვის. 

     მეგობრებთან სოციალური ქსელებით ურთიერთობა,  ამ ბოლოს ვხვდები, რომ ძალიან მოწყენილს მხდის. მიტოვებს საოცრად დიდ უკმარისობის გრძნობას, თავის მოტუებას უფრო  გავს და არა ნამდვილ ურთიერთობას, რომელსაც ვერასოდეს ვერ ჩაანაცვლებს ვერცერთი ქსელი.

   მიყვარს გულიანი, ნაღდი ურთიერთობები, ხასიათზე რომ მოგიყვანს კაცს და მარტო არ აღმოჩნდები ვეებერთელა სამყაროს წინაშე. დიდი ხნის წინ შევთანხმდი ჩემს თავთან, რომ კომპლექსების არ მრცხვენია, რადგან ასე უფრო დავამარცხებ მათ. ამიტომ გავთამამდები და ვიტყვი, რომ ურთიერთობებში კიდევ ბევრი კომპლექსი მაქვს დასაძლევი, ერთი პერიოდი ჩემს სტანდარტებში თუ არ ჯდებოდა ადამინია ვერ ვიღებდი მას, ახლა კი, მინდა უფრო თავისუფალი ვიყო ურთიერთობებში. ადამიანები, ისეთები მივიღო, როგორებიც არიან, თითოეული განუმეორებელია, უკეთესები და უარესები არსებობენ, ოღონდ ზუსტად ისეთები არა. ( ეს აზრი რომელიღაც სოციალურ ქსელში წავიკითხე და აი დავესესხე კიდეც)  ოღონდ უდავოა, როცა შენთვის არსებობს ერთად ერთი და მეტი არავინ. სამყარო კი მის ირგვლივ  ბრუნავს, ღელავს თუ რაც გინდათ დაარქვით.