კარნეგისეულად

     დაწყება რთულია: საქმის დაწყება, საუბრის დაწყება, ზოგი წინდაწინ ალაგებს აზრებს, საათობით ფიქრობს  იმაზე თუ როგორ დაიწყოს, საუბრით ყველა, რომ დააინტერესოს. სიყვარულის წამოწყებაც რთულია ალბათ, მაგრამ თუ არ დაიწყე ერთხელაც, დარჩები  უ-სიყვარულოდ.

    ზოგჯერ რეალობა ისე მტკივნეულია, ხანდახან სიკეთეს სულ არ აქვს ფასი- თქო მგონია.  თუმცა, ალბათ ვცდები როცა ასე ვფიქრობ, იმ მომენტში  ვერ ვხვდები მეტს,  რადგან სიკეთის მადლი გრძელ გზაზე მიგყვება ადამიანს, უფრო მშვიდიც ხდები, მოთმენა ღირს ზოგიერთ მომენტში, ჰოდა ლიბერთი ბანკის ძალიან ცუდ თანამშრომელს, რომელიც  ყველას, ალბათ პენსიისათვის მისულ დაუძლურებულ და გაურკვეველ მოხუცად აღიქვამს და ერთი სული აქვს თავიდან მოიშოროს რაც შეიძლება მალე, ცუდად მომემსახურა, მეც არ დავაკელი და  წავეწუნკლე.   ( არა და როგორ არ მიყვარს სიწუნკლე ) იქიდან გამოსულმა  კი მივხვდი, რომ დეილ კარნეგის წიგნი ,, როგორ მოვიპოვოთ მეგობრები და როგორ ვიმოქმედოთ ადამიანებზე " კარგა ხანია აღარ გადამიკითხავს და სასწრაფოდ მჭირდება.

    სისულელეა როცა ბუნებით წუწკი ხალხის გამოსწორებას ვგეგმავ, ხომ ვერ აიძულებ მათ შეიცვალონ ხასიათი, ეს ისეთი უშედეგოა პირდაპირი გზით და მაგას ჯობია ურთიერთობები უფრო დაათბო.

   ახლა მარხვის პერიოდია, ჩაფიქრების, საკუთარ თავში ჩაღრმავებისთვის უფრო მეტი დროის გამონახვაა საჭირო. მახსენდება ჩემი მოძღვრის ქადაგებიდან ეს სიტყვები ,

და კიდე მავიწყდებოდა მეთქვა, რომ მიყვარს ამბების ასე დაწყება -თურმე,
ჰოდა თურმე ოთხი სახის ცოდვაა :
ერთი -თავად პიროვნების მიერ ჩადენილი ;

მეორე -როცა აიძულებ სხვას ცოდვა ჩაიდინოს ანუ სხვისი ცოდვაში ჩაგდება;

მესამე -როცა სიკეთის ქმნის საშუალებაა და არ გააკეთებ;

მეოთხე -როცა სხვას უშლი სიკეთის ჩადენას.