К основному контенту

Сообщения

გასული კვირა დღე

           მზე, იყო ცხრავე თვალით გამოსული და სულ არ იშურებდა სხივებს ,აფრქვევდა დედამიწას დაუნანებლად ოქროსფერებს. გულშიც თბილოდა , მეგობრული გარემო იყო, მსუბუქი და თავისუფალი. ლაპარაკობდნენ თავში რა აზრიც მოუვიდოდათ, დაფიქრების გარეშე და იყო ჩაბჟირებამდე სიცილები....                  მი ზეზიც  ჰქონდა იმ დღეს,  და არც თუ პატარა ,  ძალიან ლამაზი და   ყველას რომ გვაერთიანებდა ისეთი. ცოტა უცხო და ბევრისთვის უჩვეულოც, ალბათ, რადგან ფოტოგრაფების დაბადების დღეებს იშვიათდ თუ აღნიშნავენ მთელ მსოფლიოში, იხსენებენ, უფრო ახლოს ეცნობიან მათ შემოქმედებას , აი ასეთი დღეა ის ჩვენთვის.       ეს კონკრეტული დღე კი , ანუ 2011 წლის 27 მარტი ედუარდ სტეიხენს ეკუთვნოდა. დახვეწილი ფოტოგრაფია და არა შემთხვევით შერჩეული მომენტები, არამედ ფოტოსთვის დადგმული სახეები. ასეთი შთაბეჭდილება დამიტოვა მე მისმა შემოქმედებამ.  სტეიხენი მხატვარია და ის ა...

ერთ კადრში გადმოცემული მთელი ცხოვრება

სვავი ჩასაფრებია პატარა ზანგის გოგოს რომ შეჭამოს ... ფოტო ამაზრზენია . ადამიანს , როგორც ცხოველს, ისე ეპარება მტაცებელი ფრინველი . ცხოვრების ეს სინამდვილე, ცნობილი ფოტოგრაფის კევინ კარტერის ფოტოზეა ასახული ,რომელიც სრულიად შემთხვევით წააწყდა შიმშილით მომაკვდავ ბავშვს, ფოტომ გადმოსცა გაჭირვება და " შიმშილი სუდანში ". 1993 წელს გადაღებულ სურათში ავტორმა ერთი წლის შემდეგ , ცნობილი "პულიტცერის " პრემია მიიღო და დიდების მწვერვალზეც აღმოჩნდა . ფოტო ყოველთვიის ააღელვებს მნახველს ,მასზე დრო ვერ იმოქმედებს ... 13 სექტემბერი ავტორის იუბილეა ,მან 1994 წელს, 34 წლის ასაკში დაასრულა სიცოცხლე თვითმკვლელობით. წერდა ჟურნალი Time "ადამიანი, რომელმაც ძალიან წყნარად მომართა თავისი ობიექტივი, რათა გადაეღო პატარა ბავშვის ტანჯვა _ მეორე სვავია". თუმცა ხელოვნება, ნაწილობრივ მაინც , მოითხოვს მსხვერპლს ავტორისგან... ისინი ცდილობენ, კადრში გადმოსცენ მთელი ცხოვრება ,ფოტოებით ისაუბრონ, ხასიათები, ემოციები, გრძნობები სურათად აქციონ და ასე გამოხატონ თავიანთი თავიც. ფოტოგრაფ...
სევდა არ მეშვება ... გველიც ალბათ სიძულვილია. თვალი არ შეცდება შეაფასოს თეთრი და შავი... გველი მგონი არც მენახა აქამდე. ღია, ღია კარიჩნი იყო და უფრო მუქი ზოლები დაყობოდა რგოლებად. ვერ შევძელი ჩამეხედა თვალებში, მისი სიბრძნე მომეპარა ... ჩემსკენ იწევდა და მე გავიქეცი . მართლა, არასოდეს მინახავს გველი, თუმცა, ასეთი ფერის წარმოდგენილიც არ მყავდა.მას, დიდი ხნის წინ, უარყოფილი ანგელოზი ჩაუსახლდა ,ეშმა. მას შემდეგ ერთად დადიან, ოღონდ ხანდახან  ტოვებს გველს და უამრავი ბოროტების სახით, ჩვენსკენ მოიწევს. ეს,  მაშინ, როცა გველი წყალში ჩადის. წყალში კი გველი, როგორც ჩანს, ხშირად ჩადის!

ოცნება

შენ ჩემთვის მზე ხარ, სხივივით ნათელი. სამყარო მთელი ჩატეულა შენში და ჩემს გვერდით ამომდგარა. შენ ფიქრი ხარ ჩემი , ვარდისფერი და ცისფერი ოცნება. მზერაა შენი ჩემში და სამყაროს შენი თვალებით უმზერს. რა გტკივა ახლა ან რა გაგახარებდა ყველაზე მეტად? ამ კითხვას მე არავის დავუსვამ . ეს ისეც ვიცი. ვიცი რა ფერი ჭარბობს ახლა შენში და შიგნიდან ასხივებ. Добавьте подпись ვიცი რა დიდია მიზნები , რომელთაც მიელტვი და ოცნებები მირაჟივით გადმოდის ციდან... არ გამებუტო , როცა რამეს შენში ვერ ვამჩნევ... არ დამენდურო, როცა გული სავსეა შენით... მე ხომ შენში ვარ და შენ , ასე დიდს, ვეღარ გწვდები... და მაპატიე, როცა სიტყვა ვერ ამბობს სათქმელს... როცა გული ვერ იტევს გრძნობას... როცა თვალებში ჩამდგარია თვალები შენი... და მაპატიე თუ კი შემიყვარდი...
განა გრძნობებით ვთამაშობ?! დიდი ხანია დამთავრდა . ახლა ფიქრი ვარ, ნამდვილი და შენი სუნთქვის ამარა, დავრჩი ... მოგელი... არ ჩანხარ... დღეს, უფრო ფრენა მინდოდა , ცას კი, ღრუბლები არ აჩნდა. დღეს, უფრო ცაში ვიყავი და შენი სუნთქვა დამაკლდა.

ცა და ფიქრები

გული უნდა გქონდეს ცასავით კრიალა ,სული სულ მთოლვარე... ცას გავს ადამიანი, ფიქრი ღრუბელივით მოდის და მიდის... უცებ, რომ მკითხავენ, ვინ ხარო ? ვიბნევი. და პირველი რაც მოდის პასუხად ეს არის –ადამიანი, თუმცა ეს პასუხი, სულაც არ აკმაყოფილებთ. ადამიანობა კი, ცოტა არაა, ბევრს ითხოვს , რთულია ადამიანობა ...ცხოველს არ უნდა დაემგვანო , მასთან ისეც ახლოს ხარ ,აზროვნება უნდ შეძლო ... არა და მარადისობის კანონი ხომ, უკვე გამოიგონა ნოდარ დუმბაძემ. მისი ფორმულა კი ასეთია :"ადამიანის სული გაცილებით უფრო მძიმეა ვიდრე სხეული ,იმდენად მძიმე რომ ერთ ადამიანს მისი ტარება არ შეუძლია ,ამიტომერთმანეთს ხელი უნდა შევაშველოთ ,სანამ ცოხცხლები ვართ,რომ იმ ერთის გარდაცვალების მერე მარტონი არ დავრჩეთ!'" ნოდარ დუმბაძის მზემ კი თქვა:"გააცოცხლეთ სიყვარული დედამიწაზე, თუ შეგიძლიათ და მე აღვსდგები კვლავ მკვდრეთით. "და უცებ ამოვიდა მზე-ლამაზი ,მაღალი, თბილი, ოქროსფერი, ცოცხალი, და მაცოცხლებელი. თქვა თავმდაბალი სალამი, მერე გაიღიმა , გაიცინა , გადაიხარხარა , და აშრიალდა ტყე, აყივლდა მამ...

სევდა მაქვს

ბავშვობის ფერი თმებივით, დამცვივდა წლები... ადრე მოყოლილი ზღაპრებივით, გაქრა იმედები ... მოწმენდილ ცაზე გაჩნდა ქუფრი. ღრუბლები შეეჯახა ერთმანეთს და წვიმად გადაიქცა. მოკლედ, ზღვამ და ცამ გამინაწილა... და მარტო მიმაგდეს, მაგიდის კუთხესთან, სადაც საფერფლე ნესტოებს წვავს... ყველას საქმე გაუჩნდა და საქმიანი გახდა გარემო. ყველას, ჩემს გარდა... უზომოდ მოსაწყენია, პატარა ქალაქში ცხოვრება, სადაც ყველა - ყველას იცნობს და სადაც, მხოლოდ ნაცნობი გარემოა, ნაცნობი სახეებით და ნაცნობი ჟესტებით. სიამოვნებით გადავსახლდებოდი , რომელიმე დიდი ქვეყნის, დიდი ქალაქში. წასაღებად გადავარჩევდი, ნივთებსა და მოგონებებს. მეყოლებოდა სამი ან ორი , ახლად შეძენილი მეგობარი, გაბნეული, ქალაქის სხვადასხვა კუთხეში. თავიდან დავიწყებდი ცხოვრებას და ახალ ფეხადგმული ბავშვივით, ვისწავლიდი ურთიერთობებს , რომ აღარავინ მომატყუოს. მაგრამ... მოსაწყენია პატარა ქალაქში ცხოვრება... და თუმცა , ვინ იცის? იქნებ ასეც მოხდეს!