ფურცლები ... მაგიდა სავსეა , ერთი , ორი , სამი ... ვითვლი კიდეც , ვალაგებ, ვინახავ .
ეს ბოლო დროა , ბევრი დოკუმენტია ჩემს ხელში, ზოგს ვხევ და ცალკე ვაწყობ, ზოგს მაწვდიან - მაკულატურაა , მეუბნებიან, საჭიროს ვინახავ.
ვაგრობევთ უვარგისებსაც, მერე ნერგებში გადავცვლით და ჩვენი ძველი ფურცლებით რამდენიმე ხის გადარჩენასაც შევძლებთ , მათ მაგივრად კი ახალ წიგნებსაც მოგვცემენ.
ოღონდ დაუთვალიერებლად არაფერს ვაგდებ, ვნახულობ რა წერია, რამე საჭირო საბუთი რომ არ გადავაგდო , ამის წინ პატარა დიალოგი ჩამივარდა ხელში , თავზე ინტერვიუ ეწერა. ისიც მაკულატურას მივაკუთვნე , თუმცა მანამდე აქ გადმოვწერე.
- გეწყინა ?
- მეწყინა, კი.
-არ ელოდი ?
-თითქოს, ამ პასუხს არ ველოდი , რაღაც განსხვავებულს ველოდი- თქო, მაგასაც ვერ ვიტყვი , მაგრამ ასეთს არ ველოდი.
- იქნებ უფრო ხურმობით იყო ნათქვამი ?
-შეიძლება, თუმცა , მგონი, ხურმობაშია ყველაზე მეტი სიმართლე.
-რაო , როგორ გითხრა?
-მე ვუთხრი, როცა შეგხვდი და დაგინახე, ვერ გიცანი და ამიტომ არ ვიყავი დარწმუნებლი შენ თუ იყავი -მეთქი, მან კი მიპასუხა: - მერე დაგეძახა და მე თუ არ ვიყავი, ის, სხვა, მაინც გაგაგონებდაო. სიტვა -სიტყვით ვერ ვიხსენებ და რაღაც ასეთი შინაარსით მითხრა და მეწყინა კი, ანუ სხვა მაინც იპოვეო ასე გამოუვდა.
- მიხვდა რომ გეწყინა ?
-არა, მე ვუთხარი ,მადლობა ჭკუის დარიგებისთვის- თქო და არაფრისო , მიპასუხა , ამინდზე მკითხა თუ წვიმსო, თუ ცივაო , პასუხი გავეცი და მეტი არაფერი მიმიწერია, არც თვითონ, ისე გამოვედი საიტიდან არც დავმშვიდობებივარ.
-იქნებ იხუმრა და სულ არ უთქვამს საწყენად?
-რ ვიცი, ეგ მას უნდა კითხო.
-გიყვარს?
- არა, სიყვარულს რამხელა სიღმე ჭირდება უერთიერთობების სიღრმე , მის სულს , მის პიოროვნებას ძალიან ახლოს უნდა იცნობდე, მე კი მას არ ვიცნობ , მომწონს, უბრალოდ. მინდოდა მასაც მოვწონებდი .
ეს ბოლო დროა , ბევრი დოკუმენტია ჩემს ხელში, ზოგს ვხევ და ცალკე ვაწყობ, ზოგს მაწვდიან - მაკულატურაა , მეუბნებიან, საჭიროს ვინახავ.
ვაგრობევთ უვარგისებსაც, მერე ნერგებში გადავცვლით და ჩვენი ძველი ფურცლებით რამდენიმე ხის გადარჩენასაც შევძლებთ , მათ მაგივრად კი ახალ წიგნებსაც მოგვცემენ.
ოღონდ დაუთვალიერებლად არაფერს ვაგდებ, ვნახულობ რა წერია, რამე საჭირო საბუთი რომ არ გადავაგდო , ამის წინ პატარა დიალოგი ჩამივარდა ხელში , თავზე ინტერვიუ ეწერა. ისიც მაკულატურას მივაკუთვნე , თუმცა მანამდე აქ გადმოვწერე.
- გეწყინა ?
- მეწყინა, კი.
-არ ელოდი ?
-თითქოს, ამ პასუხს არ ველოდი , რაღაც განსხვავებულს ველოდი- თქო, მაგასაც ვერ ვიტყვი , მაგრამ ასეთს არ ველოდი.
- იქნებ უფრო ხურმობით იყო ნათქვამი ?
-შეიძლება, თუმცა , მგონი, ხურმობაშია ყველაზე მეტი სიმართლე.
-რაო , როგორ გითხრა?
-მე ვუთხრი, როცა შეგხვდი და დაგინახე, ვერ გიცანი და ამიტომ არ ვიყავი დარწმუნებლი შენ თუ იყავი -მეთქი, მან კი მიპასუხა: - მერე დაგეძახა და მე თუ არ ვიყავი, ის, სხვა, მაინც გაგაგონებდაო. სიტვა -სიტყვით ვერ ვიხსენებ და რაღაც ასეთი შინაარსით მითხრა და მეწყინა კი, ანუ სხვა მაინც იპოვეო ასე გამოუვდა.- მიხვდა რომ გეწყინა ?
-არა, მე ვუთხარი ,მადლობა ჭკუის დარიგებისთვის- თქო და არაფრისო , მიპასუხა , ამინდზე მკითხა თუ წვიმსო, თუ ცივაო , პასუხი გავეცი და მეტი არაფერი მიმიწერია, არც თვითონ, ისე გამოვედი საიტიდან არც დავმშვიდობებივარ.
-იქნებ იხუმრა და სულ არ უთქვამს საწყენად?
-რ ვიცი, ეგ მას უნდა კითხო.
-გიყვარს?
- არა, სიყვარულს რამხელა სიღმე ჭირდება უერთიერთობების სიღრმე , მის სულს , მის პიოროვნებას ძალიან ახლოს უნდა იცნობდე, მე კი მას არ ვიცნობ , მომწონს, უბრალოდ. მინდოდა მასაც მოვწონებდი .
ასე რჩება ხოლმე მაკულატურას ჩვენი მოლოდინები, იმედები და იმედგაცრუებები. . .
ОтветитьУдалить