მე, ის

      ერთმანეთს დავშორდით. ის სკოლისკენ წავიდა , გზა უნდა გადაეჭრა, მე სახლისკენ წამოვედი ხალხში გავერიე, უკან აღარ მიმიხედავს. ჩვენ შორის უცხო ადამიანები ამოძრავდნენ. 

   მას სკოლაში შვილი ელოდა,  გაკვეთილები დაუმთავრდა და უნდა გამოეყვანა. მე, სახლში, დედა და მამა.

     წლები გავიდა ... 

ფოტოს ავტორი ნათია აფხაიძე

    უკვე ათი წელია ვიცნობთ ერთმანეთს. უნივერსიტეტში გავიცანი, ერთ კურსზე ვსწავლობდით, ლამაზი, ქერა, გრძელ თმიანი გოგონა თავის ,,ბიძაშვილს" გვაცნობდა. გრძელი პალტო ეცვა წვრილ ბრეტელებიან მაისურზე, შინდისფერი კაბა ბარხატის ქსოვილი იყო. თმები გაშლილი ქონდა და სწორი.
      ადრე გათხოვდა , პირველივე კურსზე. იმ ვითომ ,,ბიძაშვილზე", ჩასხდნენ ტაქსში და რესტორანში წავიდნენ,  მერე დეიდასთან აღმოჩნდნენ სოფელში ...
   ახლა 10 წლის შვილი ჰყავს. სკოლა გზის პირას არის და ეშინია, ყურაღება არ უნდა მოაკლოს, თან მამა საზღვარგარეთაა, იქ მუშაობს. ამიტომ პასუხისმგებლობა გაორმაგებულია. ბავშვი კარგი უნდა გაიზარდოს,  ქალაქის საუკეთესო სკოლაში დადის. ლამაზი წერა იცის , კარგ ქულებზეც სწავლობს.

    სხვა ქვეყნებში წასულებთ უჭირთ დაბრუნება. ბევრი რამის გამო ალბათ, მიზეზებს ხშირად თავადაც  ვიგონებთ, თუმცა მაინც , თუნდაც პატარა ბიჭი ჰყავდეს გასაზრდელი და ახალგაზრდა, ლამაზი ცოლი ელოდეს შინ. თან სიშორე, როგორ გვაუცხოვებს ზოგჯერ და  გვაშორებს ერთმანეთს.

   ამ თემაზე არასოდეს გვისაუბრია .მას არ უთქვამს რას გრძნობს, როცა მარტოა სახლში და skype-ში ელოდება ქმრის ჩართვას...

 გაზაფხულის პირველი თვეა, მაგარამ, მაინც ზამთარს არ უნდა წასვლა და თოვს, უხვად ყრის ფიფქებს , ძალიან ლამაზია , მიყვარს ფანჯრიდან რომ ვიცქირები ამ დროს...

ქუჩაც უკვე ცარიელია. აქა - იქ აჩქარბული ნაბიჯებით, აბუზული მგზავრი თუ გამოჩნდება და მიიჩქარის სახლში ან სახლიდან.
   მე კ, ვარ ჩემს თბილ, აგუზგუზებულ ბუხართნ  და ვფიქრობ, რომ დაბრუნდება, აუცილებლად დაბრუნდება...