დიდი ხანია დამდევს ფიქრად...
წარსულის იმ დღეს, როცა რაჭიდან წამოვიდა ჩემი წინაპარი და დასახლდა ქალაქში, სოფელი ისე გაიხადა, საშაბათკვიროდ, რომ ეს არ ექნა და არ წამოსულიყო არც ის , არც მისი ძმები თუ ბიძაშვილები, როგორ ვიცხოვრებდი ნეტა დღეს?
პირველ რიგში, ვფიქრობ, რა სხვა იქნებოდა ჩემი მიზნები და ოცნებები, სხვა იქნებოდა საერთოდ ყოველდღიური ყოფა, დილა და საღამო. ალბათ გვეყოლებოდა საქონელი, ვივლიდი მთაში, მათ მოსადენად. დავაცხობდი თონეში პურს და ლობიანს. მიწას დაამუშავებდნენ ოჯახის კაცები და ჩვენ მივუტანდით წყალს და საჭმელს. საღამოობით დავჯდებოდით ჭიშკართან ჩვენს ბირჟაზე, გამოვიდოდნენ მეზობლებიც და იჟრიამულებდა სოფელი. ვაზს მოვუვლიდით ისევ მეზობელ სოფელში და აღარ გადაშენდებოდა ის ვენახიც. ქვევრების თავზე კი მაინც გვექნებოდა ტალავერი. ბეღელი აივსებოდა , ვიჩინასათვის შუა ცეცხლს დავანთებდით და ნალია სიმინდების თავშესაფარი, ბავშვობაში ჩემი სათამაშო ადგილი, სავსე იქნებოდა ალბათ. ეზოში დაიდგმებოდა თივის ზვინები. მე ნეტა კიდე შემეშინდებოდა, მათში ქვეწარმავლები ხომ არ ბუდობენ -თქო?...
. როგორი იქნებოდა საწუხარი ყოველდღიური? ალბათ შეეხებოდა მოსავალს, თავისთავად ადამიანურ ურთიერთობებსაც. მთაში უფრო მოწესრიგებული იქნებოდა ურთიერთობები, უფრო სუფთა. დღეები კი, მთებს შორის მოქცეულ სოფელში, უფრო მხიარული წარმომიდგენია. სუფთა ჰაერი და სუფთა წყალი მეტ ჯამთელებს შეგვქმნიდა. ზამთარი ულამაზესი და თოვლი საოცარი, მშრალი, ხალიჩასავით დაფენილი, საამოდ მოკრიჭინე ფეხებში. ბუხარი ისევ იგიზგიზებდა და სტუმრად ყოველთვის გვეყოლებოდნენ მეზობლები. თუ დააგვიანებდნენ ბებიაჩემივით მოვინაკლისებდი და მივაძახებდი ჩემი ეზოდან.საღამოობით დავლევდით მოცვის ჩაის, ისევ იმ რკინის ,,კრუშკებში" და მათ გაგრილებას აღარ დაადგებოდა საშველი. შავი ღვინო კი სულ გვექნებოდა ახლოს მიდგმული.
წარსულის იმ დღეს, როცა რაჭიდან წამოვიდა ჩემი წინაპარი და დასახლდა ქალაქში, სოფელი ისე გაიხადა, საშაბათკვიროდ, რომ ეს არ ექნა და არ წამოსულიყო არც ის , არც მისი ძმები თუ ბიძაშვილები, როგორ ვიცხოვრებდი ნეტა დღეს?პირველ რიგში, ვფიქრობ, რა სხვა იქნებოდა ჩემი მიზნები და ოცნებები, სხვა იქნებოდა საერთოდ ყოველდღიური ყოფა, დილა და საღამო. ალბათ გვეყოლებოდა საქონელი, ვივლიდი მთაში, მათ მოსადენად. დავაცხობდი თონეში პურს და ლობიანს. მიწას დაამუშავებდნენ ოჯახის კაცები და ჩვენ მივუტანდით წყალს და საჭმელს. საღამოობით დავჯდებოდით ჭიშკართან ჩვენს ბირჟაზე, გამოვიდოდნენ მეზობლებიც და იჟრიამულებდა სოფელი. ვაზს მოვუვლიდით ისევ მეზობელ სოფელში და აღარ გადაშენდებოდა ის ვენახიც. ქვევრების თავზე კი მაინც გვექნებოდა ტალავერი. ბეღელი აივსებოდა , ვიჩინასათვის შუა ცეცხლს დავანთებდით და ნალია სიმინდების თავშესაფარი, ბავშვობაში ჩემი სათამაშო ადგილი, სავსე იქნებოდა ალბათ. ეზოში დაიდგმებოდა თივის ზვინები. მე ნეტა კიდე შემეშინდებოდა, მათში ქვეწარმავლები ხომ არ ბუდობენ -თქო?...
სად გათხოვებას ვისურვებდი ნეტავი მაშინ? ალბათ სადმე ახლო სოფელში. როგორი ბიჭი მომეწონებოდა? მხიარული და დიდი მამულების პატრონი, ცხენზე კარგად ჯირითიც რომ ეცოდინებოდა და ხანდახან ქალაქშიც რომ ჩამომიყვანდა.
ახლა კი ვზივარ ამ მტვერიან ქალაქში და მაშინებს ადამიანების სიშორე მიწასთან. . გულგრილობა და გაუცხოვება ერთმანეთთან.
ძალიანაც კარგი რომ წამოვიდნენ.მე ხომ სხვა შემთხვევაში ვერ გაგიცნობდი? ქალაქის მტვერს გაწმენდა ხომ უნდა?ისევ მტვერი და ჭუჭყი ვერ გაწმენდს.ამიტომ სუფთა ურთიერთობების შესაქმნელად ჩამოდიან ხოლმე.ალბათ წინაპრებიც ასე ფიქრობდნენ.მადლობა შენს წინაპრებს)))
ОтветитьУдалить