ცხოვრება შეუმჩნეველის

    ისევ ჩაფიქრდა , 

როგორც საერთოთ ხდებოდა მისი ფიქრის საგანი უფრო ცხოვრება იყო, საკუთარი თუ სხვისი ცხოვრება. 

თუ სხვაზე ფიქრობდა წამდა , რომ მისი მოპარეს ყველაფერი ისე გაქურდეს , ცარიელი სიცარიელეში მიაგდეს. 

ყველაზე მეტად ფიქრი შეზიზღდა.

 სად არ მიყავდა ფიქრს და ბოლოს ხელმოცარულს სადღაც კუთხეში ააწეპებდა თან ისე, რომ საკუთარ თავს ვეღარაფერს უმტკიცებდა .

სიცარიელეში ცარიელმა ცხოვრებამ დატოვა.

 დრო კი თავისთვის ჩქარობდა. უკან არაფერს აბრუნებდა, მოგონებები კი მკვლელები იყვნენ მხოლოდ და ბევრს არც არაფერს ტოვებდნენ : სიმარტოვეს , ეჭვს და რაც ყველაზე მეტად წყინდა იმედებს აცამტვერებდნენ.

თეთრი და ძალიან მსუბუქი ეგონა ტვირთი , რომელსა ეჭიდებოდა.

ეგონა მხოლოდ...

შეთავაზეს ფერები მუქი , ხასიათები უჟმური , გარემო ცუდი, ცხოვრებად მონათლეს და საკუთრად მიიღეო უთხრეს.

არჩევანი დაუტოვეს არა-ფერი .

ცხოვრება კი ჩქარობდა , სულ ჩქარობდა . გარბოდა , გამორბოდა , ღელავდა , შფოთავდა, უხაროდა  და მას გვერდს უვლიდა.ისე რა შეუნჩნევლად გაჰქონდა.

(ეს ყინულის კაცები, რომლებიც იმყოფებიან დნობის პროცესში, გამოხატავენ თურმე იმ ადამიანებს, რომლებიც მუდმივად ფიქრობენ ცხოვრებაზე.)

და ასე დარჩა ცხოვრებაში შეუმჩნეველი...