როცა ასეთი ნოემბერია

     ჩუმად ვარ, თითქოს სათქმელი არაფერი მქონდეს, მაგრამ მსმენელის გარეშე დავრჩი .
ზუსტად ასე გამოვიდა რა,  ამის წინ რაღაცაზე უცებ აყაყანდნენ და მე, სწორედ ამ დროს, ჩავილაპარაკე , ძალიან მიჭირს ასე რომ გრძელდება ჩემი ცხოვრება, ერთი ხაზივით. მინდა შეიცვალოს რამე და ვერაფერს ვცლი, ძალიან მწყდება გული -თქო, არავის გაუგონია, იმ ხმაურში დაიკარგა ჩემი სიტყვები. მერე ძალიან გამიხარდა ასე რომ მოხდა . ვერავინ რომ ვერ გაიგო რა ვთქვი .

    წვიმა წამოვიდა  და სიცივეც მოიტანა დადგა ქოლგების დრო, ფერადი ქოლგების, ახლა ჩემს  ჭაობის ფერ ქოლგაში, ბოლოებზე თეთრი ხაზები რომ დაყვება,  შებუზული მივიჩქარი სახლისკენ, გზაში არავინ მხვდება , არავინ მაჩერებს  და არც მეკითხება:-  სად მიგეჩქარებაო?  საღამოს ყველა ერთ ოთახში ბუხართან იყრის  თავს და მაინც ყველა თავის სტიქიაშია , თითქოს ერთმანეთისთვის არ ცალიათ.
  წვიმს ისევ და შემოდგომის თქეში ჩემს ბეჭებზე ისე გადადის , როგორც მძიმე ჯაჭვი, წვიმის ცრემლების, შეგრძნება მაქვს, წვრილი ძაფების თრთოლვის. გულში,  დღეს წაკითხულ ლექსს  ვიმეორებ, ავტორი სალომე ბენიძეა.

,,როცა ასეთი ნოემბერია,
მე შემიძლია,
მეგონოს, რომ არ დავიბადე,
არც მახსოვდე, ისე მიყვარდე
და აღარაფერს არ ნიშნავდეს
შენი წასვლა,
შენი დარჩენა.
მე შემიძლია,
მეგონოს, რომ აღარ არსებობ,
როცა ასეთი ნოემბერია."  . 

    მახსენდება გელა ღაჭავამ რომ თქვა ჩემთან საუბარში ერთხელ : -,, ისე არაფერი მიხარია როგორც კარგი ნახატი, კარგი ფოტო , კარგი ლექსი , კარგი მუსიკა, კარგი  კინო"... და მიხარია რომ მახარებს ეს ლექსები , ახალი წაკითხული რამეები , ლია ლიქოკელის ,, ხეების გამტყავებელი სანადიროდ მიდის" , პირველი წინადადებიდან მომნუსხა და ერთი ამოსუნთქვით ჩავიკითხე,  მეფიქრება მერე მათზე  და ასე გამყავს დღეები, ნოემბრის, რაღაცნაირად, მოკლე დღეები.