,, ლივლივა"

   ძველ დღიურს გადავავლე თვალი საიდანაც, ასე, ალეგორიულად რომ ვთქვა, ზღვის სუნრელი ამოვარდა. 

მეამა... 

   გამახსენდა შარშანდელი ციხისძირი , მაგდანა და მერი, ზღვასავით ბობოქარი ქალები

მე და ნათი ვიყავით მარტო და ბევრი საინტერესო ისტორია...

თვალუწვდენელი ლურჯი  ,, ლივლივა",  პლაჟი სადაც თითო ოროლა დამსვენებელი თუ გამოჩნდებოდა, იქვე შემწვარი ხამანწკები ,რომელთაც ჩვენი საყვარელი ,, სკალებიდან"  იღებდნენ იქაურები, ცეცხლს დაანთებდნენ შეწვავდნენ და ჩვენც მიგვიწვევდნენ, მერე ისევ ზღვაში ამოზრდილ ამ დიდ ქვებს უბრუნდებოდნენ და გაუთავებლად ხტებოდნენ და ხტებოდნენ იქიდან...  ნათიც იღებდა და იღებდა თავისი საყვარელი MEN - cenon-ით.

  შემიყვარდა იქაობა, ეზო, სადაც მეზობლები მუდამ ფუსფუსებდნენ, ასეირნებდნენ შვილიშვილებს ერთმანეთს ებაასებოდნენ თავიანთი საყვარელი კილოთი ,,რაფერ  ხარ ცა?"

 ევკალიპტების ჩრდილით და სურნელით სავსე გარემო ...

ყვითელი ავტობუსი და გზა ბათუმამდე  თავისი სასაცილო ისტორიებით და საინტერესო ტიპაჟებით-ადამიანებით, რომლებიც იმ კუთხის წეს ჩვეულებებს , ცხოვრების რიტმს ,თუ სოციალურ მდგომარეობას ყველაზე კარგად ავლენდნენ.

  გზაში დიდი სარეკლამო დაფა 45 ( და არა 405 ან 4005)  ადამიანის დასაქმებით რომ იწონებდა თავს  - ,,დასაქმდა 45 ადამიანი" (რას იზამ ჩვენს ქვეყანში ხომ ისევ რჩება ნომერ პირველ პრობლემად დასაქმება)

 პტარა კაფე, სადაც ყავა მოგვართვეს კეთილმა  ქალებმა რომლებიც ,წარმოშობით ხულოდან იყვნენ და იცოდნენ რომ მათი კაფეს წინ ეკლესია ძმებ ზუბალაშვილებს აუგიათ და ეს ყოფილა პირველი ტაძარი ბათუმში ,ოღონდ არ უნდა გვეკითხა ვისი სახელობისა იყო ეკლესია , რადგან მაინც არ იცოდნენ ,რაკი მუსულმანები იყვნენ.

   არც ტურისტი ვიყავი არც დამსვენებელი ის ათი დღე ვიცხოვრე როგორც იქაურმა და ამიტომ შემიყვარდა არა მხოლოდ ზღვა და სანაპირო არამედ ქუჩები, სადაც დავდიოდი , სახლი სადაც ვცხოვრობდი, ეზო და ეზოს ძაღლებიც კი ,მეზობლები მოკლედ ყველაფერი პეტრას ციხიდან დაწყებული...