დიდა ბოშო რა ლამაზია ამ მთის თუ იმ მთის გადაღმა რაჭა.
ჰაერი სუფთაა , წყალი კამკამა. ვდგავარ ეზოში და მთები დევებივით მადგანან თავზე.
ცა კი ციმციმებს და ფრთილა ღრუბლები, ნაირ -ნაირ ფორმას რომ იღებენ, სადღაც შორს მიერეკებიან ...
თითქოს ისინიც ტოვებენ რაჭას ...
დაცლილ სოფლებში, ერთმანეთის იმედად შემორჩენილი მოხუცები, გზას აღარ გაჰყურებენ, მათი „მონაგარი“ უკვე გადაბარგდა.
ზაფხული მიილია.
მთიდან მონაბერი გრილი სიო , მხოლოდ რამდენიმე მოხუცს თუ უშლის თმასა და კაბის კალთას. უმიზეზოდ მიაძახებენ ერთმანეთს, უფრო შეხმიანებისათვის, ამბის გასაგებად.
მენანება დაცლილი სოფლები. ცარიელ სახლში შესვლა რა ცუდია და ვფიქრობ როგორი იქნება 10 , 15, 20 წლის შემდეგ აქაურობა? . ნასახლარები მომრავლდება , ცხოველები უფრო შემოეჩვევა სოფლებს და ზამთრობით, სულ დაცლილი, მგლების ბუნაგად გადაიქცევა ?
მაშინებს საკუთარი აზრი და ღმერთს ვთხოვ, რომ ასე არ იყოს.
თითქმის ღრუბლებთან ,
უფრო ახლოს ცასთან...
მენანება დაცლილი სოფლები. ცარიელ სახლში შესვლა რა ცუდია და ვფიქრობ როგორი იქნება 10 , 15, 20 წლის შემდეგ აქაურობა? . ნასახლარები მომრავლდება , ცხოველები უფრო შემოეჩვევა სოფლებს და ზამთრობით, სულ დაცლილი, მგლების ბუნაგად გადაიქცევა ?
მაშინებს საკუთარი აზრი და ღმერთს ვთხოვ, რომ ასე არ იყოს.
თითქმის ღრუბლებთან ,
უფრო ახლოს ცასთან...
Комментарии
Отправить комментарий