აგვისტოს მიწურულს

       

       ზაფხული თითქმის გავიდა.
   ,,ნამდვილი"  ზაფხულის თვეა აგვისტო, ჩვენს  ქალაქს ეტყობა ეს თვე, ყველაზე მეტად დაცლილია ამ დროს. მე კი ის პერიოდი მიყვარს, როცა შევსებას და გამოცოცხლებას იწყებს. არა და აგვისტო არის ბევრი ბოდიალის დრო, არც მთა, არც ზღვა რომ არ უნდა დატოვო ისე, რომ არ მოიარო.  მეც მიყვარს აგვისტოში ქალაქიდან გასვლა.  წელს ასე არ გამოვიდა. სექტემბერში გადავდე.  მანამდე კი ...

    დილით, სამსახურში რომ  მივედით თანამშრომელები, წერილი დაგვხვდა მაგიდაზე:  ,,ცოლი გარდამეცვალა და ჟალუზებს მიხედეთ თქვენ თვითონ ცოტა ხნითო" - დარაჯი გვწერდა. შემეცოდა,  მოხუცია და მთელი იმედი იყო  ალბათ მისთვის მისი ცოლი. მერე  ის ფურცელი მთელი დღე ფრიალებდა ჩემი მაგიდის კუთხეში, რატომღაც გადაგდება ვერავინ შეძლო. 

 

    კარგად ყოფნისთვის ადამინს რა ცოტა ჭირდება. დილით ნინომ ყავა ამიქაფქა და მომართვა, თავი ბედნიერად ვიგრძენი, მისი ზრუნვა მესიამოვნა. ბედნიერება ყველაფერშია- თქო მაშინ ვიფიქრე, უნდა დაინახო უბრალოდ ის და დააფასო, თან შეირგო. ამ ბოლოს დავაფიქსირე, რომ ხშირად ლაპარაკობს დედამისზე, მის თვისებებზე, ჩემთვის ვფიქრობდი, ალბათ ენატრება,  საზღვარგარეთაა და კარგა ხანია არ უნახავს.
    ის პატარა ასაკში არ დაუტოვებია დედამისს, თუმცა, მე ოტია იოსელიანის ნათქვამი მახსენდება ყოველთვის ,,10 წლის მერე ვიგრძნობთ უდედოდ გაზრდილ თაობასო." ჩვენს ქვეყანაში, ხომ ბევრია ისეთი ვინც სწორედ მაშინ  დატოვეს და წავიდნენ საზღვარგარეთ, ყველაზე მეტად, რომ ჭირდებოდა მშობლის ყურადღება და დააკლდა ის მთავარი, რასაც ვეღარ აუნაზღაურებს ვეღარაფერი.

   საღამოს უფრო აგრილდა, დღეს არ უწვიმია, თუმცა ამ ზაფხულს უფრო მეტად წვიმდა. აღარ მინდოდა გასეირნება და ბოდიალობები და პირდაპირ სახლში წამოვედი. თან მშვიდი საღამოც გამომივიდა, ზედმეტი ფიქრების გარეშე. საკუთარ თავთან ,,რაღაცეებს" რომ გაარკვევ ისეთი.