პარალელები

    ზოგჯერ რთულდება ყველაფერი, ზოგჯერ არც ისე,  ხან კი, სრულიად უმიზეზოდ, მგონია,  რომ ყველაფერი გადასარევადაა.

   დიდ ხანს ვიკავებდი თავს, თითქოს არ მინდოდა მეთქვა, რომ ზაფხული არ მიყვარს, ყველაზე ,,მშრალი" პერიოდია ჩემთვის. როცა, გამოწურული ლიმონივით ვგრძნობ თავს.

 ვერც ვერაფერზე ვფიქრობ. გამომშრალი ვარ. თითქოს მზემ ამოაშრო ცხოვრების ენერგიაც, რიტმიც, ხალისიც, ვიწყენ.

  დღეს შემთხვევით წავაწყდი  2007 წლის ჩანაწერს, სადაც ზუსტად  იგივე ემოცია მაქვს, რაც ახლა ,  ასე იწყება:

    2007 წლის 9 ივლისია, ხუთის ოცი წუთია, ზაფხულის ცხელი დღეებთან შედარებით დაბალი ტემპერატურაა, ამიტომ ძალიან არ ცხელა. ამინდზე არ ვწუწუნებ.

   ღია ფანჯრიდან ქალაქის გუგუნი ისმის, ფარდის ჩრდილი მთელ საწოლს ეცემა. დასასვენებლად წასვლას არ ვგეგმავ, კვლავ მარტოობა მაწუხებს და იმედებს სადღაც ,  ქარში ვერეკები.

  დღები ძალიან გვანან ერთმანეთს, დრო მენანება, სიახლეს ველი, თითქოს ყოველ წუთს და ყოველ წამს შეიძლება ჩემი ცხოვრება შეცვალოს.

დარდების შემოტევას ასე ვუმკლავდები.

   მეგობრები უცხო ქვეყნებში გაიხიზნენ და უკან ვეღარ ბრუნდებიან საზღვარგარეთის წესები, იქ შეძენილი ხასიათები, კულტურა თუ უბრალოდ თვისებები უკან დაბრუნების ნებას აღარ აძლევთ. იქ, ცხოვრების სხვა ფერხულში ჩაებნენ და ყოველდღიურობის მსგავსებას და მომლოდინე წუთებს ვეღარ უბრუნდებიან.

    თეატრის სალაროს ერთი საათით ადრე მივადექით, ვიდრე სპექტაკლი დაიწყებოდა, ბილეთები სულ ზედა იარუსზე გვერგო, მთელი ოთხი სართულით ზემოდან ვადევნებთ თვალს თავისუფლების თეატრის სპექტაკლს ,,ბინა ყიფშიძის ქუჩაზე" და მკაცრად ვთოხვ საკუთარ თავს, რაც შეიძლება მალე გავთავისუფლდე კომპლექსებისაგან, რაც შეიძლება სწრაფი გადაწყვეტილებები მივიღო, ყველაფერზე ცხოვრებაში.

   მესამე იარუსზე ჭაღის პირდაპირ ვზივარ და ვადევნებ თვალს მსახიობების თამაშს, მათ არტისტიზმს ხანაც გულიანს, ხანაც ალბათ უგულოდ უგულოდ შესრულებულ როლს. მახსენდება, სიტყვების ავტორი არ მახსოვს : ,, თეატრი ერთად ერთი ადგილია, სადაც ღარიბები ზემოდან დაჰყურებენ მდიდრებს."

    კმაყოფილი ვრჩები, რაღაცით სავსე ვტოვებ დარბაზს. თეატრი ოჯახური სითბოს და მყუდროების საჭიროებაზეა. სიყვარული და მოფერება უნდა ოჯახის ყველა წევრს.

   აი ეს ტექსტი აღმოვაჩნე და მივხვდი, რომ საოცრად ვტკეპნი ერთსა და იმავე დღეებს, ადგილებს, მომენტებს წლების  მანძილზე. 

 მეგობრებიდან ზოგი დაბრუნდა, თუმცა ერთმანეთთან ურთიერთბაში ვხვდები, რომ რაღაც დრო გამოვტოვეთ, სიმარტოვეს ისევ ვებრძვი. კომპლექსებიდან ზოგი დავძლიე, ზოგს ახლაც ვერძვი. სწრაფ გადაწყვეტილებებს ახლაც ვერ ვიღებ. 

  იმაში დარწმუნებული ვარ, რომ ზაფხულის ცხელი დღეები აუცილებლად უნდა გაატარო სადმე სხვაგან, თუნდაც სოფელში, ოღონდ კარგ ადგილას. რომ იყოს შესაძლებელი ორი თვით ავიბარგებოდი, ივლისს და აგვისტოს სახლიდან შორს გავატარებდი. 

  კიდე , ამ ზაფხულზე რატომღაც  რიჟა და ჭორფლიანი ბიჭები მომწონს. მაგალითად ასეთი :)

 

Sam Worthington