რამდენი რამეა, რომელზეც გინდა ისაუბრო, თქვა, გადმოანთხიო და
გადმოყარო შენში ჩაგროვილ - ჩაბუდებული სათქმელი, შენი ცხოვრება რომ ქვია და ბევრი კითხვები
რომ დაგიგროვა, მაგარამ არ გყავს მოსაუბრე და ჩუმდები, შენს თავში იკეტები,
ფიქრობ გაუთავებლად და ოცნებობ მოვიდოდეს ვინმე და მოგისმენდეს.
მოსმენა ხომ ასე რთულია.
![]() |
ფოტოს ავტორი: ნათია აფხაიძე |
დღეს აღმოვაჩინე რომ, უამრავ ძველ ნივთს ვინახავ, ზოგი მათგანი ისეთი უსარგებლოა არაფერში გმოდგება, მაინც ვერ გადავუძახე ურნაში. ვერ გადავყარე, ვერ შეველიე ძველ განცდებს, იმ წუთებს, რომელშიც ეს ნივთები მაბრუნებენ. ვხვდები, რომ ამით ჩემს წარსულს ვუფრთხილდები, ვერ ველევი, მოგონებებს არ ვაძლევ საშუალებას (დამივიწყონ) დავივიწყო. ამიტომ არ ვყრი.
ვისაც შეუძლია თავისუფლად გადაყაროს ძველი ნივთები, ძალიან კარგი თვისება აქვს. მას არც სიახლის მიღების შეეშინდება ცოვრებაში, მე კი ამ მხრივ, უფრო რთული ვარ, არ შემიძლია ადვილად მივიღო სიახლე, ბევრი კრიტიკის ქარცეცხლში თუ არ გავატარე. ავწონ - დავწონე, გადავზომე, გავიფიქრე როგორ და რანაირად ვიგრძნობ თავს ( ყველაფრის გადაანგარიშებას (წინასწარ განცდას) როგორ მოახერხებ კაცი?!) ძალიან ემოციურად განვიცდი, ბევრს ვფიქრობ და უზომოდ მღლის ეს ყოველივე.
ალბათ ამიტომაც, სიახლე ისე ნაკლებადაა ჩემს ცხოვრებაში, ამაზე შემიძლია სულ არ ვიღელვო, ყველაფერი ძალზედ სტაბილურად- ძველებურადაა.
როცა დიდი ხნის უნახავი ახლობელი მომიკითხავს და იქნებ, სულაც ზრდილობისთვის იკითხავს, რამე სიახლეს ჩემს ცხოვრებაში, უხერხულობით ისე ვიშმუშნები, თითქოს რაღაც დიდ დანაშაულზე წამისწრეს.
შინაგანი განცდა და რწმენა დიდ გავლენას ახდენს ცხოვრებაზე. ასეთი რწმენა კი, ალბათ უვარგისია.
საკუთარ თავთან ბრძოლა ხშირად მიცდია, რაღაც გამომსვლია, რაღაც არა , თუმცა შიში რთული დასაძლევი ყოფილა.
იმედს ვიტოვებ, არ არის ცუდი, როცა მცდელობა გაქვს, სულ არაობას ჯობია. მეცინება ამ სიტყვაზე ,,სულ არაობაზე" და მაინც ვიყენებ. რაღაცნაირი სიტყვაა, ერთდროულად იმედიანიც და უიმედოც. მე იმედიანობა უფრო მიყვარს და ოპტიმისტი ვარ. ეს მეხმარება (დამეხმარება) ბრძოლა გამოვუცხადო განცდას (თუნდაც შიშს), რომელიც მთრგუნავს.
იქნებ გამომივიდეს.
Комментарии
Отправить комментарий