ბედნიერი პარასკევი

    დღეს ბედნიერი პარასკევის საღამოა. 

   ყველაზე მეტად შემიყვარდა პარასკევი საღამო, აუჩქარებლად მოვდივარ სამსახურიდან და სულ სხვა სიმშვიდეს ვგრძნობ. წინ შაბათი დილის სიამოვნება მელოდება. გეგმა ასეთია: რომ დილით გვიანობამდე ვიძინებ, სინამდვილე კი შემდეგი - შაბათს მეღვიძება უფრო ადრე, თუმცა არაუშავს, ვგეგმავ, რომ საწოლში დიდ ხანს ვინებივრებ, მერე ზანტად, ზლაზვნით ავდგები. სიამოვნებით ნელ-ნელა მოვადუღებ ყავას და მოვხარშავ შვრიის ფანტელებს. საათს აღარ შევხედავ. რა მნიშვნელობა აქვს რა დრო იქნება, როცა არსად მიგეჩქარება. მაგრამ შეგრძნება იმის, რომ შეგიძლია ეს ყველაფერი ნელა გააკეთო, დაჯდე აივანზე აუღელვებლად, აიღო წიგნი ან ძველი ჟურნალები ათვალიერო, ისევ ადრე მახტუნებს საწოლიდან, თან მიყვარს ადრე ადგომა.
      კარგია როცა მუშაობ,  მიზანი და შენი საქმე გაგაჩნია, საჭირო ადამიანად გრძნობ თავს, შენი ცხოვრება გაქვს, მაშინ შაბათ-კვირას აქვს ასეთი ,,სხვა" დატვირთვა, ჩვენს ქვეყანაში ესეც კი სანატრელი მდგომარეობაა.

  მძულს უაზროდ ახირებული პრინციპულობა ვერ ვხდები, რატომ გონიათ, რომ რაც თვითონ ნახეს ან განიცადეს ზუსტად ისეა სამყარო მოწყობილი და 1 %  არ უშვებენ, რომ შეიძლება შეცდე, რომ იქნებ სხვამ მეტის დანახვა მოასწრო და დაუჯერე ცოტათი ან გაჩუმდი მაინც და მოისმინე ჯერ სხვისი სათქმელიც. (ალბათ მეც მქონია ასეთი მომენტები) თუმცა ეს აქ რა მოსატანი იყო, ამიტომ მიყვარს შაბათ -კვირა, ვისვენებ, ვსეირნობ და ვნახულობ მეგობრებს და ვყვები, მთელი კვირის ამბებით გაჟღენთილი, გრძნობით ვყვები თითოეული დილის გათენებას და დაღამებას.