დაახლოებით ერთი სათია ვზივარ მკერავის ოთახში, რომელიც ჩემს კაბას ჯერ თავიდა არღვევს და მერე ისევ კერავს. სათავეს ამაგრებს, შლის, ბოლოს ისევ მაგრატლით აჭრის ზედმეტ ძაფებს. მაწოდებს, ცდილობს ტანზე მომარგოს, მგონი უფრო მოკლე გამოდის, ვიდრე ველოდი, ვიწროც, თუმცა დიეტა კვლავ აქტუალურია ჩემთვის, ამიტომ მაგას არაუშავს. სათავე აშკარად შეცდომითაა, ერთმანეთს არ ემთხვევა, ჭრა -კერვის პროცესი ისევ თავიდან იწყება. მოთმინებაა საჭირო.
მდუმარებაში ჩაძირული ვეღარ ვსაუბრობ, მეც ძაფებით ვარ სავსე, ეს თეთრი ბიჭია , შავიც , მწვანე აღარ ვიცი ვინ შეიძლება იყოს, დღეს ისეთ ხასიათზე ვარ ყველას ერთად ვიშორებ, ვრჩები მარტო მკერავის ოთახში, სადაც არ ჩერდება საკერავი მაქანის ზუზუნი. ,,ძველი ზინგერი უკეთ მუშაობს, ახალი გაფუჭდაო" წუწუნებს. მეც ვეთანხმები, ჩანთაში ვიქექები, რომელშიც ძლივს ეტევა საფულე, ხელსახოცი, სავარცხელი, ,,ბლოკნოტი", რომელშიც უამრავი ჩანაწერი მქონია, ზოგი ისეთი ძველია ვეღარ ვიხსენებ, უამრავი ფურცლები დამგროვებია, აქვეა დიეტები, კექსის რეცეპტი, ზოგი უკვე უსარგებლო ინფორმაციაა, მინდა ამოვხიო ასეთი ფურცლები. ლექსებიც მიწერია, ყველას თავიანთი ავტორი ყავს ერთის გარდა, ნეტა ჩემია-თქო, ვფიქრობ, არ ვიცი, ვერ ვიხსენებ როდის ჩავწერე, ალბათ იყო ასეთი ემოცია.
,,ვკითხულობ ვიღაცის ლექსებს .
ვგრძნობ, გულში დაგროვილ სევდას.
არ მინდა გამექცეს ფიქრი
მასზე, რომ ჩამრჩა და ფეთქავს.
ერთმანეთს ვერ ვუმხელთ სათქმელს,
გრძნობები უჩუმრად ქრება."
რა კარგი პოსტია, შენს ძველ პოსტებს ჩავყევი და ვეღარ ვშორდები. ლამაზად წერ ძალიან, მოთხრობებს ჰგავს.
ОтветитьУдалить