К основному контенту

პატარ პატარა ამბები

    ცუდად ყოფნა

  ცრემლი უცბად რომ გადგება თვალზე, მოღუშული ხარ. ცუდად ყოფნა მძულს, მაგრამ ამეკვიატა, არ მინდა შევეჩვიო, ამიტომ ვეომები ჩემს თავს მის გასანადგურებლად და ვიხსენებ, ჩემს ცხოვრებაში მომხდარს, მხოლოდ კარგ მომენტებს, რის გამოც კარგად მიგრძვნია თავი და კიდე ისეთებს მომავალში, რომ უკეთ ვიგრძნობ თავს, აქ ცოტა ,,ვეჭედები", არ ვიცი ხვალ რა იქნება, რა მოხდება, მე მაინც ოპტიმისტი ვარ და ვიმედოვნებ, რომ ხვალ უკეთესი დღე გამითენდება, ხო, სწორედ ხვალიდან, დაიწყება კარგი ამბები...

    ახლა საოცრად მჭირდება დადებითი ემოციები, ამიტომ ერთი წამალი მაქვს, ვეტანები მხოლოდ კარგს, ვიხსენებ მხოლოდ ბედნიერად, რომ ვიგრძენი თავი იმ მომენტებს, თუმცა, მხოლოდ მოგონებები, ვერ აღმოჩნდა ძლიერი წამალი.

     შენახული ემოციები

    დრო გადის სისწრაფით, ყველა თავისი გზით მიყავს. მე არ დამრია ხელი თავისით, მხოლოდ მივდევ.
 
  ბევრი რამ მაინც იცვლება, რაც დროს მიაქვს, აღარ აბრუნებს. ახლა მინდა ეს ემოციები შევინახო, რომ მერე მაინც მოვიგონო და არ გავაქრო.
- რად მინდა ? არ ვიცი რატომ ვინახავ.

    მაინც შევინახავ, ძველ სკივრში შენახულ ბებიას ნაქონი ძველი საბნებივით ხანდახან მზეზე, რომ გაანიავებენ, მერე ისე ამოვამზეურებ ხოლმე, რომ  უკეთ ყოფნა უფრო დავაფასო.

    მზე ჩადის, მოსაღამოვდა. 

    დილასავით ლამაზი არ არის, თუმცა მე    ვუმხელ მზის ჩასვლას, თუ   როგორ ველოდები. რა სიტყვებს მეტყვის პირველად, რომ ჩემში ჩასახლდეს, რომ მერე ფიქრად ამედევნოს, სადღაც შორს ხან ახლოს იაროს, მზესავით გამათბოს.  არ დამწვას და გაზაფხუს დაემგვანოს.  




Комментарии

Популярные сообщения из этого блога

ფერები , ხაზები, ხატები

         ახლა წმინდა ევას ხატი დაწერა, პატარა ევასთვის, დაუკვეთეს, ძირითადად სამი ფერი გამოიყენა: ოქროსფერი, წითელი და ლურჯი, რომელთა შერწყმა საოცარ სილამაზეს ქმნის, აღსაქმელადაც მსუბუქია.     ხატს ხელში ნაზად მაწოდებს, რადგან ლაქი ჯერ არ შეშრობია, შარავანდედს ლამაზი ორნამენტები ამშვენებს, ძალიან მეტყველია, ალბათ პატარა გოგოსაც მოეწონება მისი ანგელოზის ხატი, რომლის ავტორი მხატვარ-რესტავრატორი თამარ ჯიხვაშვილია.    პირველად ხატვის ნიჭი ბაღის მასწავლებელმა შეამჩნია, ძალიან უწყობდა ხელს, დასვამდა და ახატიებდა, თამარის დედას კი ეხვეწებოდა ყურადღება მიექციათ ამ ნიჭისთვის.  პროფესიის არჩევის დრო, რომ დადგა, ცოტა დაიბნა, აღმოჩნდა რომ ჯერ ფრანგული ენა აინტერესებდა, მერე სამედიცინო, სტომატალოგიის განხრით, თუმცა საბოლოოდ არჩევანი სამხატვრო აკადემიაზე შეაჩერა.    მანამდე კი ბებიასაგან ისწავლა ქარგვა, თავიდან ცხვირსახოცებზე, ხოლო, მე-7 კლასში იყო, პირველად, წმინდა გიორგის ხატი, რომ დაქარგა და თავისი სკოლის დირექტორს ...

თინისთვის შეპირებული ბლოგი და ჩემი პატარა სასწაული

     ეს თინისთვის შეპირებული ბლოგია და ამბავი ერთი საყურისა, რომელსაც ჩემთვის  სასწაული ჰქვია.  მისი გამხელა მეშინია კიდეც და ამავე დროს, რატომღაც, უთქმელობაც არ მიღირს.     ეს ამბავი ლამაზ, ლურჯ თვლიან საყურეს უკავშირდება, რომელიც ჩემმა მეგობარმა მზიამ მაჩუქა, როცა მას ქმარმა ბევრი და სხვა და სხვა ვერცხლის სამკაულები გამოუგზავნა საბერძნეთიდან, მან კი ყველას: მის მეგობრებს, რძალს, რძლის დედას დაურიგა. მე  ეს საყურე მერგო,  რომლის  გაკეთებას არც ვაყოვნებდი. ერთხელ ეკლესიაში ლოცვაზე წავედი, თუმცა აღმოჩნდა, რომ ცისკარით ეგებებოდნენ შობას და ამიტომ ლიტურგია საღამოს 11 საათზე იწყებოდა, უკან უკმაყოფილო გამოვბრუნდი, ნახევარზე მეტი გზა რომ გამოვიარე, ხელი ყურზე მოვიკიდე და ცალი საყურე აღარ მეკეთა. ძალიან მეწყინა, უიმედოდ, თუმცა მაინც დავბრუნდი უკან, სადღა უნდა ვიპოვო, მაღაზიაშიც გამოვიარე-თქო, ვფიქრობდი. ყოველ წუთს მინდოდა მოვბრუნებულიყავი და მაინც წინ მივიწევდი, ერთ ადგილას ისეთი საცობი იყო, გზის გაგრძელებაც გამიჭირდა, მაინც წავედი, ბ...

მთელი კვირა

    კარგა ხნის წინ მინდოდა, მგონი ერთი წელიც კი გავიდა მის მერე, დამეწყო და  მთელი კვირის ამბები დამეწერა, რომ მერე აღმომეჩინა რა იყო იმ დღეებში მნიშვნელოვანი, იმ ერთფეროვნებაში რის გამორჩევას შევძლებდი და ახლა ვიწყებ:    დღეს 6 ივლისია,  კვირა.    ხვალ იოანე ნათლისმცემლის შობის დღესასწაულია, შარშან კვირას დაემთხვა ეს დღე და ვეზიარე. დღესაც ვეზიარე. შარშანდელი 7 ივლისი კი გუშინდელი დღესავით მახსოვს, ნათლად. თეაც იყო იმ დღეს ეკლესიაში, ისიც ეზიარა, ერთად ვემზადებოდით ამ ამბებისთვის, წელს რატომღაც იზარმაცა.     რომ გამოვედი ხატს ვემთხვიე, მერე მორჩილმა მირჩია ზიარების შემდეგ მოერიდე ხატთან მთხვევასო, მეთქი კარგი -თქო, სხვებსაც უთხრა, თუმცა რაღაც ადუდღუნდნენ, ყველაფერი ხომ არ გეცოდინებაო, არა და თუ კი ვინმე რამეს გასწავლის უკმაყოფილო რატომ უნდა დარჩე ?    ძალიან მიყვარს მერე ღვინოს, რომ გაწვდიან იმის დალევა, უგემრიელესია, საბარძიმე ღვინოს ხომ განსაკუთრებით აყენებენ, თუმცა ბოლომდე მაინც ვერ დავლიე. ისე საჯამთელოა.  ...