სხვანაირადაც შეიძლებოდა

   

    მხოლოდ საწერი კალმის ,,წრიპინი" არღვევდა სიჩუმეს, ირგვლივ კი დაჭმუჭნული  ფურცლების გროვა იდგა, საჭირო სიტყვის ძებნაში.

   შევეშვი, ფანჯარაში დავიწყე ცქერა, ჩემივე ლანდს თვალი მოვკარი სიბნელეში, მთვარის შუქით განათებულ შუშაზე  და მეუცხოვა საკუთარი თავი,  ვიუხერხულე.

   ხასიათი, რაც მაშინ დავიჭირე ჩემი არ იყო. არც სხვისას ვიწეპებდი, უბრალოდ ახალს ვქმნიდი, ჩემთვის უცხოს და მიუღებელს, შინაგანი ხმა ამიტომ მეწინააღმდეგებოდა. მე კი ვჯიუტობდი და ვჯიუტობდი.

   არა,  საკუთარ თავს არ უნდა დაშორდე -თქო, გავიფიქრე.

   თან,  როცა  მქონდა ასეთი მომენტი მაინც, რა მივიღე ?

    მაინც, რას ვცდილობდი ?

  ახლა სასაცილოდ მეჩვენება.  

  ბედნიერებას ასე ვერ დაიჭერ, მით უფრო, თუ კი ის, საკუთარი თავის დათმობის ფასად უნდა დაგიჯდეს. მცდელობა ერთია და სინამდვილე სხვა. ძალიან ძვირს ვიხდიდი და შედეგი იაფ ფასიანი გამოდიოდა.

ფოტოს ავტორი ნათია აფხაიძე

    ზოგჯერ ვიხსენებ ძველს და ყველაზე სასაცილო მოგონებების ნუსხაში ერთი განსაკუთრებულია. მას შემდეგ, დიდი დროა გასული  და მაინც, რომ  მახსენდება?! 

 იმდენი შეუსაბამობა და იმდენი შეცდომა იყო.  

   ისე, ჯერ კიდევ ტივტივებს  გონების ზედა შრეებში და ვერა და ვერ ჩავიდა სიღმეში, სადაც სხვა, ახალი მოვლენებით დანახშირებულს  ვეღარ მოვერეოდი ამოსაფრქვევად.

   მერე ვყვებოდი და სხვები ძირითადად  ვერ იგებდნენ. მაინც რა იყო ასეთი, უცნაური და შეუსაბამოვო -აღნიშნადნენ. 

   

   მახსოვს როლში შეჭრილი ვიწყებდი:
  მანამდე არ ვიცნობდი და უცხო ადამინის შემოსვლა შენს ცხორებაში, რომელიც გიპირებს მიგისაკუთროს,  თავს დეტალებში ამხელს.

    - არა, ისე ვერ ვიფიქრებდი ფანტას თუ შეუკვეთავდა , მე- ჩაი ავირჩიე, ტორტზე ჩაი ან  ყავა გადის, ალბათ ზოგს ფანტასთან ერთად  უყვარს მისი მირთმევა, თუმცა...

   რადგან ვიცოდი ჩაი, რომ არ უყვარდა, ჩემი მხრიდან ეს შეცდომა იყო ?  ასარჩევად ყავა, ხომ დავუტოვე. შეეძლო სასმელიც შემოეთვაზებია, სულაც თავისთის აეღო და ეწრუპა ნელ -ნელა, სანამ მე უაზროდ ჩამოწოლილი, უხერხული სიჩუმის დამარცხებას სულელურად გაწელილი საუბრით ვცდილობდი. რადგან ჩამდგარი უაზრო სიჩუმის განდევნას საკუთარ თავზე ვიღებდი და მას, ეს, სულაც არ აწუხებდა, ჩემთვის კი, არც ისე საინტერესოს ხდიდა ეს ყველაფერი მას. 

  იქიდან გამოსულს  გაურკვევლობის შეგრძნება გამომყვა და სულ ტყულიად მეგონა, რომ შეძლებდა ამ წარმოდგენების გაფანტვას.
  ხელში მონო მომაჩეჩა, ბალანსის შევსება თუ გინდოდა ჩემთვის, სხვანაირადაც შეიძლებოდა -თქო ვუთხარი.
   კუთხეში მდგარი ბიძაშვილი დამკვირვებელი ყოფილა, ჰოდა სხვისი აზრების პატივისმცემელი უფრო აღმოჩნდა, ვიდრე საკუთარის.
  და ამ ყველაფერზე დღეს, მხოლოდ მეცინება.  მეტიც რა უნდა იყოს, უბრალოდ ვფიქრობ, მსგავსი სისულელეები უკვე, ისე, ბლომად დამიგროვდა მგონი საკმარისია და წერტილიც დავსვი.