სიტყვასთან ფაქიზი დამოკიდებულება მაქვს. (ნაწილობრივ პროფესიის ბრალია) ბოლო დროს, დავაკვირდი, რომ მათი ამოჩემება დამჩემდა. მაგალითად სიტყვას- გასაგებია ხშირად ვიყენებ, განსაკუთრებით, როცა ვამესიჯებ, მოკლეა და ლაკონურად ვაგებინებ ვისაც ვწერ, რომ ყველაფერი გასაგებია.
უსუსური- როდის შემიყვარდა სიტყვა უსუსური?
როცა მოვისმინე ფილმში "შერეკილები": "ოხ,რა უსუსური შეცდომაა" რა კარგად არის ნათქვამი , არა? შეცდომაც შეიძლბა თურმე, იყოს უ ს უ ს უ რ ი.
რას გამოხატავს სიტყვა- მაშასადამე .ნეტა ვინ არის მაშა?
მაგრამ , რომ არა გურამ დოჩანაშვილის ნაწარმოები"კაცი ,რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარდა "და იქ მოყვანილი ეს უფუნქციოდ დარჩენილი სიტყვა: "და დავრჩი, როგორც სიტყვა მაშასადამე" ალბათ, მეხსიერებაში არც ჩამჩებოდა, ასე ხშირად რომ მახსენდება და გულში ვიმეორევ და დავრჩი ,როგორც მაშასადამე.
ახალი ქართული კი თავისას გვთავაზობს :"ვახ, რა მაგარია" და იქნებ რბილია ...
მოკლედ უმაგრესია რა...
ან კიდევ სიტყვა- უ ძ ა ლ ი ა ნ ე ს ა დ , ისე მომენატრე უძალიანესად ...
არა და:"მიყვარხარ ძლიერ ,ძლიერ"...
არ მიყვარს სიტყვა -ს ი ნ გ ლ ი ,არ ვიცი რატომ , უფრო ცუდ ასოციაციას მიქმნის , არც მისი წარმოთქმა მსიამოვნებს.
ყველაზე მეტად კი, მიყვარს სიტყვა მ ი ყ ვ ა რ ხ ა რ, როცა წარმოვთქვამ თუ როცა წარმოთქვამენ. მე შენ მიყვარხარ.
სიტყვასთან ფაქიზი და განსაკუთრებული დამოკიდებულება კი, სწორედ რომ საჭიროა , ისინი ხომ, საბოლოო ჯამში, აზრს ქმნიან. თუმცა , შეიძლება ეს აზრი ასეთიც იყოს:"დედის ცრემლს- ეროვნება არ აქვს."
Комментарии
Отправить комментарий