გუშინ რამდენჯერმე შევხედე საათს, ჩემს ტელეფონზე, ერთხელ დრო 16: 16 იყო , მერე 21: 21 , რა წყვილი ციფრებია- თქო გამეცინა, დღესაც, რომ ვნახე 13: 13 იყო.
ცრუდ მორწმუნე არ ვარ, თუმცა გამკრა გულში, იქნებ სასიამოვნოს მოლოდინია -თქო. რწმენა, ისე, რა მომენტია არა ? ზოგჯერ რაღაც ისე გჯერა, რა ძლიერაც ირწმუნებ, იმ ძალითვე ახდება.
დღეს წვიმს და მარტს, რომ უყვარს, სიგიჟეა ეს მისი, ისეთი ამინდია, ტელევიზორშიც, მხოლოდ პროგნოზს ველოდი თითქოს, მთელი დღე. მერე მივხვდი, რომ ეს, სულაც არ მაწუხებდა. სულს, სულ სხვა რამ მიფორიაქებდა.
დღის მანძილზე დაკარგულ მოსვენებას ვავსებდი, სარკეებს ვწმენდდი, საღამოს კი აუტანელი გახდა სიმშვიდე, რომელსაც არავინ არღვევდა, მე მინდოდა ერთი ბილეთი, ბოინგის და შორს გაფრენა, სადმე, დიდი ქალაქში და ჩაკარგვა. ოღონდ ყოველგვარი დამშვიდობებისა და გაცილებების გარეშე. სულ, სულ მარტო რა სიამოვნებით გავივლიდი რეგისტრაციას, მივაწოდებდი პასპორტს და ბილეთს, ჩავაბარებდი ბარგს - ერთ ჩემოდანს და დაველოდებოდი თვითმფრინავში მორთმეულ ყავას, პირის გასასველებლად.
დამხვდებოდა ვინმე ? არა არავინ, აივნიანი ბინა მხოლოდ და აუცილებლად ქალაქის ცენტრში. ვერავის შეაწუხებ, ვერავის ვერფერს ვერ აუხსნი, ისეთი დროა, მიყვარს რაღაცეების დროზე გადაბრალება, ან კი რა შუაშუა, მაგრამ მაინც. დროს საერთოდ რა აზრი აქვს, ეს ცხოვრება მოგეცა და შენ უნდა მოასწრო. თუმცა, აბა ვის გინდა დააბრალო რამე, თუ არა დროს, ისიც ისე გარბის, პასუხისთვის მაინც არ ცალია. დროს კი რას დაეწევიო მითხრეს, ვიცი - მეთქი და შემგუებელის სახე მივიღე, ჩემგან მიტოვებულ დროს, ასე უფრო მოუხდა.
ყვავილების გამყიდვლები მეცოდებიან, წვიმიან მარტში იწუწებიან, თავიანთი ხელით შეკრულ, პატარა თაიგულებს გამვლელებს, რომ აძალებენ. არა და ფიქრობენ გაზაფხულია და ბევრს გავყიდითო, აი აქაც დრო, ახლა წელიწადის, მაგრამ რა მნიშვნელობა აქვს, მაინც ვერ გაექცევი მოკლედ, დროს ვერ მოკლავ.
Комментарии
Отправить комментарий