სიყვარული ბრჭყალებში

    ჩვენ ერთმანეთს სიტყვებს ვუსწორებთ.
   დავცინით?
   არა, არ დავცინით,   ისე ვუსწორებთ,  სახალისოა,
   სხვადასხვა კუთხემ ასე იცის.
   ის შორსაა,  მეც მისგან.
   ტრანსპორტი, რომელიც მოძრაობს ჩვენ შორის დიდი და გრძელია.
   გზა?  არც ისეო, თვითონ თქვა, რა უნდა,  ორი საათის სავალიაო, მაგრამ მე ასე არ ვფიქრობ, გზა, ზოგჯერ ახლოც კი, შორს გეჩვენება, როცა სხვა ქალაქს, სხვა გარემოს და სხვა ფიქრს გიძრავს.
   პირველად ვუთხარი  გუშინ, სად დაიკარგე-თქო, ვითომ აქამდე სულ ერთად ვიყავით. მერე, კიდე, დავიჭირე ჩემი თავი, როცა ვწერდი,  ამ დილით ძალიან საყვარელი იყავი -თქო, ვითომ დილით ნახული მყოლოდა.
   აღარ დაურეკავს და ველოდი, ყოველ წუთს ტელეფონს დავყურებდი, არაფერი გამომეპაროს -თქო.
   აივანზე თაფლიან ჩაის,  რომ შევექცეოდი,  ვიხსენებდი  თავიდან, როგორ მეზარებოდა მის სატელეფონო ზარებზე პასუხის გაცემა, რას მირეკავს -თქო , რა უნდა მეთქი ვფიქრობდი.  ზოგჯერ არ ვპასუხობდი, თავს რომ მომაბეზრებდა, მხოლოდ მაშინ.  არ ვწერდი . ბოლოს ვუბრუნებდი პასუხს. ისიც არ იმჩნევდა, მერე რაღაც ლექსებს გამომიგზავნიდა,  გრძელი იყო და მე ჩაკითხვა მეზარებოდა. რა ბოდვაა -თქო ვფიქრობდი.  ჩემს თავში ვხვდებოდი, რომ ახალი ადამიანის გაცნობა, მისთვის თავის წარდგენა, ჩემი ფიქრის და ემოციის გამხელა, სულიერად დახარჯვა  არ მინდოდა. მერე რაღაცაზე ერთად გაგვეცინა, მერე  გამაბრაზა. ვუთხარი.
   დილით დამირეკა, მე გზაში ვიყავი, რა ჩქარი ნაბიჯით მიდიხარო- მითხრა,   ქუსლიანებზე ხარო?  ფეხის ხმა ესმოდა, მთელი გზა არ გაუთიშია, მე მეღიმებოდა, კარებში, რომ შევედი თვითონ გავუთიშე. რატომო მკითხა, არ გინდა შენიშნონ შენი სიყვარულის ამბავიო ? სიყვარული ბრჭყალებში - თქო ვუპასუხე, კაი შედი, არ გაცივდე და მე არ დამაბრალოვო. მე ისევ მეღიმილებოდა და კიდე მთელი დღეც მეღიმილებოდა.
    ახლა უკვე რაღაც ინფორმაციას ვფლობ მასზე, ისიც ჩემზე, მერე ეჩვევი და მისაღები ხდება შენთვის, უფრო თბები მის მიმართ და გინდება, რომ ესაუბრო და ახლა, უფრო ხანგრძლივად გესმოდეს მისი ხმა.
   მერე გამეცინა ამ ყველაფერზე და ბოდვაა- თქო  ვიფიქრე, საღამოს მომბეზრდა ეს უაზრობა და ტელეფონი შორს მოვისროლე აღარც დავყურებ, რაში მჭირდებოდა.