9 ოქტომბერი

     სამსახური მაქვს ისეთი, სადაც ბევრი სახელის და გვარის დამახსოვრება მიწევს და  მგონია, რომ ამან შეიწირა ჩემი მახსოვრობის უნარი. ზოგიც ისეთი უცნაური სახელი ან გვარია ან კიდე კომბინაციაშია უცნაური, სახალისო, ხანაც გამაოცებელი. 

      დღეს უაზროდ,  ხმამაღლა ვიმეორებდი სიტყვებს:  ხვალ 9 ოქტომბერია, ხვალ 9 ოქტომბერია -თქო, მერე დავფიქრდი,  ხომ არაფერი ხდება?   არც არაფერი. ცოტა ხნის შემდეგ კიდე, რომ ვთქვი 9 ოქტომბერია- თქო, ყურადღება არავის მოუქცევია და მევე შემრცხვა. ან კი  რა შუაში იყო?! ისე კარგი ციფრია ცხრა. თუ გადმოაბრუნებ 6 გამოვა, ექვსი კი არც ისე  კარგი ციფრია მგონი.  ეს კი  ცხოვრებას გავს, სადაც ყველაფერი კარგადაა და მეორე მხრიდან თუ დააკვირდე არც არაფერი არაა კარგად ანუ ყველაფერი ცუდადაა.  ,,ყველაფერი არის ძლიერ კარგად, ყველაფერი ძლიერ ცუდად არის. "  გალაკტიონი.

     

    დღეს სამსახურში ფურცლებს ისე ვალაგებდი, როგორც მაღალი მარჩიელი აწყობს კარტებს. მარჩიელი რატომღაც მაღალი წარმომიდგენია, მაღალი და ხმელი, რომელსაც სახე უბრწყინავს ბევრი ტონალური კრემით  და ამით  მის გამომეტყველებას ფარავს, რომ ნამდვილი ემოციები არ შეატყონ,  როცა მისი კარტები ცუდად დალაგდებიან, სხვების ცხოვრებაზე შიშით ავსებენ, თივოთნ კი უნდა თუ არა, უნდა მოყვეს და უამბოს რა უთხრა კაროლმა გულმა, ცხრიანმა ყვავმა და მათთან  მოხვედრილმა აგურმა ბედზე, დაბრუნდება თუ არა  უკვე საგულდაგულოდ გაქცეული კაცი, სადაა ახლა მისგან? შორს თუ ახლოს, დაუდგება თუ არა ლაღი ცხოვრება, ვინ გაუკეთა ჯადო და კიდე ალბათ ბევრი, ცხოვრებისეული მარაზმი, მარჩიელი კი ღაწვებზე ვარდისფერი ტონით ცდილობს მხიარული ფერის შეტანას თავის თავში. 

     ძველი რეცეპტი ამოვქექე, სადაც ხველების წამლის დასახელება მეწერა,  შუშხუნა აბის. ნეტა მარჩიელი თუ მიხვდებოდა, რომ მე გავცივდებოდი და ხველას დამაწყებიებდა, მერე ერთ პარტია არც თუ ძლიერ, თუმცა მე რომ მიხდება ისეთ წამლებს დავლევდი და მაინც 8 ოქტომბერს, როცა კიდე დამახველებდა და  ოფისში ამაზე იტყოდნენ ,, -ეს კიდე ახველებს?!" ზუსტად ასეთნაირად, იქვე  მყისიერად გადავწყვიტავდი  მეყიდა წამალი, რომელიც ჯერ კიდე აგვისტოს თვეში დამიწერა ექიმმა ძველი, რეცეპტის მაგვარ, გახუნებულ ქაღალდზე,  საერთოდ მახასიათბს ძველი რეცეპტების შენახვა, მგონი ყველა შენახული მაქვს და მასაც ვინახავდი, თუმცა ახლა უკვე არ მეცოდინებოდა მომცემდნენ თუ არა ურეცეპტოდ ამ წამალს, მივადგებოდი აფთიაქს, რიგი დამაყოვნებდა დაახლოებით 20 წუთი, გამიკვირდებოდა ჩემს წინ ფეხმძიმე ქალის უაზრო ბორიალი, რომელიც ერთ პარკს და ხურდას ტოვებდა აფთიაქში, ფარმაცევტს რომ არ შეეხსენებია, ასევე შესამჩნევი ხალხის სიმრავლე, მიზეზად მომაგონდებოდა ფასდაკლების დღე რომ არის დღეს, ოღონდ 20 ლარის შენაძენზე, ბოლოს მომცემდნენ 4 ლარისა და რაღაც ხურდების წამალს და ბამბას, ამიტომ ფასდაკლება არ მერგებოდა მე. უკან მომავალს კი შემოდგომის საღამო მომახვევდა სუსხიან მკლავებს და ძალიან ახლოს ვიგრძნობდი ზამთარს და სიცივეს.