კვირეული

     ჩემს ძველ ,,ბლოკნოტს" გადავავლე თვალი და ვნახე, რომ ზოგი ისეთი ამონარიდებიც მქონია ჩაწერილი, რომელთა წაკითხვამ, დღეს აღარავითარი ზეგავლენა აღარ მოახდინა ჩემზე. თუმცა არის ასეთებიც: ,,თეატრი ერთადერთი ადგილია სადაც ღარიბები ზემოდან დაჰყურებენ მდიდრებს". 

   ახლა არ ღირს ყურადღების შეჩერება იმაზე, თუ ვინ ვის დაჰყურებს ზემოდან, რადგან ჩვენს თეატრში ისევ კვირეულია.
  ქ. ქუთაისის მერიის, კულტურის, სპორტის, განათლების, ძეგლთა დაცვისა და ახალგაზრდობის საქმეთა სამსახურის საშუალებით ქართული თეატრის კვირეული იმართება, ლ. მესხიშვილის სახელობის დრამატულ თეატრში. ბილეთები არ იყიდება, დასწრება მხოლოდ მოსაწვევებითაა შესაძლებელი.  წარმოდგენილია:
 კ.მარჯანიშვილის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრი ,სპექტაკლით „კოტე მარჯანიშვილი“;

 ს.ახმეტელის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრი, სპექტაკლით „პანთეონი“;

მ.თუმანიშვილის სახელობის სახელმწიფო დრატული თეატრი, სპექტაკლით „7პ.პ“;

სოხუმის დრამატული თეატრი, სპეტაკლით „გუშინდელნი“;

ლ.მესხიშვილის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრი,  სპექტაკლით „უსასრულობის ათვლა დაიწყო“;

მუსიკისა და დრამის სახელმწიფო თეატრი,სპექტაკლით „გაყრა“;

რუსთაველის თეატრი, სპექტაკლით „ კაცია- ადამიანი?!“

  თეატრალური კვირეულები ძალიან შეეჩვია ჩვენს ქალაქს, ზაფხულშიც გაიმართა მსგავსი კვირეული, რომელიც 18 ივნისს დაიწყო და 1 ივლისს დასრულდა, თუმცა მაშინ იმერეთის რეგიონის თეტრებს მოიცავდა და ისიც მერიის წყალობით იმართებოდა. ახლა კი თბილისის თეატრებია მეტ წილად წარმოდგენილი და ბუნებრივია, დაინტერესება მაყურებელთა მხრიდან ძალიან დიდია.

  ამიტომ სრულად შევსებულია დარბაზი. შესვლაზე დიდი ორომტრიალია. ვინ მოსაწვევის გარეშე იპარება, ვინ მოსაწვევით ცდილობს სხვების გადასწრებას. 

   ჩვენი ქალაქის მკვიდრთა შორის, თეატრის მოყვარულთა  საზოგადოება ნამდვილად არ ყოფილა ცოტა. რაც სხვა დღეებში, როცა ადგილობრივები წარმოადგენენ სპექტაკლებს, ეს ნამდვილად არ იგძნობა.  ამას ალბათ რამდენიმე მიზეზი აქვს:
 ერთი – საზოგადოების (და მით უფრო, თეატრის მოყვარულთა საზოგადოების) სოციალური მდგომარეობაა.
 მეორე –  თეატრი ხშირად რომ აახლებდეს თავის რეპერტუარს და მის შესახებ ინფორმაცია მუდმივად თავსდებოდეს სხვადასხვა საინფორმაციო თუ სარეკლამო სამსახურებში. მოკლედ რეკლამაც აკლიათ, რომელსაც  ძალიან დიდი ძალა აქვს და ამ მხრივ, რომ მუშაობდნენ და ყოველი ახალი სპექტაკლის შესახებ, რაც შეიძლება მეტ ინფორმაციას აწვდიდნენ მაყურებელს, ვფიქრობ ცოტა უკეთესი მდგომარეობა გვექნებოდა.
   გარდა ამისა, ისიც საინტერესოა ლ. მესხიშვილის  თეატრს რამდენად ეხმარება ასეთი კვირეულები, მათი დასრულების მერე ისევ გამოიკეტება თეატრის კარი თუ ახალი სპექტაკლების  რიგს წარმოგვიდგენს ადგილობრივი დასი ?
  კვირეული 7 იანვარს დაიწყო , ჯერ არ დასრულებულა.
   თავად ეს ფაქტი, საინტერესოა ჩვენი ქალაქის ცხოვრებაში. მაყურებლისთვის ბევრი ნაცნობი და საყვარელი მსახიობი გამოჩნდა მისი თეატრის სცენაზე. სპექტაკლის ბოლოს, გულმხურვალედ უკრავენ ტაშს, ლამის სცენიდან აღარ უშვებენ მსახიობებს და წასვლას თავად,  საერთოდ არ ჩქარობენ.
    მე დავესწარი სპექტაკლებს: ,,გუშინდელნი", რომელიც სოხუმის დრამატულმა თეატრმა წარმოადგინა, სადაც ძალიან დასამახსოვრებელ ტიპაჟებს ქმნიდნენ მსახიობები.
 ,, პანთეონი ", რომელიც წარმოადგინა ს. ახმეტელის თეტრმა და  განდიდების მანიით შეპყრობილ ადამიანს შეეხებოდა. ცოლს ისე ძალიან  უნდა, მისი მეუღლის პანთეონში დაკრძალვა და სხვები რომ ასწრებენ სიკვდილს ისე გამწარდება, მოკლავს.  ,,  შენ უნდა მოკვდე საყვარელო" –ასე მიმართავს ქმარს და ბალიშით გაგუდავს.თუმცა პანთეონში ძლივს შერჩეულ ერთადერთ ადგილს მაინც სხვა დაიკავებს.
    მოქმედება  კომუნისტურ საქართველოში ხდებოდა, დღესაც აქტუალურია ეს საკითხი და ალბათ სულ იარსებებენ ადმიანები, რომლებიც ოჯახს, პიროვნებებს, საკუთარ სიცოცხლეს, თავიანთ აკვიატებულ იდეებს შესწირავენ.  იდეებს, რომლებიც შეიძლება ცხოვრებაში არსებითი ან ვინმესთვის სიკეთის მომტანი სულაც არ იყოს.
სურათებიც გადავიღე. თუმცა,  ეს ერთი გამოვიდა მათგან უფრო ნორმალური.
 აი ისიც .

კადრი სპექტაკლიდან,, პანთეონი"