ერთი საღამოს ფიქრები

     მოწყენილი საღამოა.

    რაღაც მჭირს, მაგრამ ვერ ვამბობ.

 სათქმელი არ მაქვს, სიტყვები მეცოტავება,  ვერ ვყვები, არ ვამხელ, მსმენელიც არ მყავს და ამ ყველაფრის გამო ვიწყენ.

გვერდით ოთახიდან დედაჩემის ლოცვის ბუტბუტი მესმის. სიტყვებიდან ყველაზე მეტად იკვეთება  სიტყვა- ,,წმინდაო" და მეც ძალიან მინდება  ლოცვა.

 მინდა მოსაუბრე, თუმცა ზუსტად ვიცი, შენთან არ მოვალ და არ აგიხსნი მიზეზებს, რომლებიც ბევრი მაქვს და ამიტომ სათქმელსაც ვიპოვიდი,  მაგრამ მაინც არ გეტყვი.

ამაყი არ ვარ, მაგრამ არ მოვალ მაინც!

შენ კი მელი.

მელოდე რა.

ფოტოს ავტორი -ნათია აფხაიძე

     სხვათაშორის ბევრი რამეა, რომელიც ვერ გავიგე. ასე გაურკვეველი დავრჩი, ნამდვილი სახელი ვერ დავარქვი. ჩემი ჰოროსკოპი კი იუწყება, რომ ქალწულებს უყვართ ყველაფრის დალაგებაო და აქ  ნამდვილად არ ტყუიან ვარსკვლავები, მარტო ნივთების დალაგება კი არ ვგიყვარს, ფაქტებისა და მოვლენების... იქვე წერია დეტალებიც კი არ რჩებათ შეუმჩნეველიო, თავად გამომიცდია ეს რომ ასეა. ბევრჯერ  ყოფილა ისეთი მომენტი ჩემს გარდა არავის, რომ არ შეუმჩნევია  არც თუ უმნიშვენლო რამეები, მერე ეს ისე მაკვირვეებს...

  არა, ის ყველამ შეამჩნია, შეასამჩნევი იყო და მიტოც. ტაძრის ეზოში ყველა ლოცულობდა მათ გარდა, ისინი ერთმანეთს ეფერებოდნენ და ეს არ ცხვენოდათ, სადღაც დაკარგულიყო მათი მოკრძალება. მოპარული იყო ეს გრძნობები, ნამდვილს არ გავდა, სხვას ეკუთვნოდა და აქ ქურდობას ჰქოდა ადგილი .ის ,,სხვა" კი კუთხეში იყო მიყუჟული და სულ ამაოდ ეგონა დაბრუნდებოდა და სულ უმიზეზოდ ელოდა, მიუბრუნდებოდა პატიების სიტყვებით, სინანულის ცრემლებით...
მაშინ ვიგრძენი, რომ ყველაზე მეტად დასაფასებელი გრძნობების რიცხვში დაწინაურებული ადგილი უჭირავს ერთგულებას. შეუფასებელია, საოცარი თვისებაა, მე მინდა გავხდე მისი უბადლო დამფასებელი. არა, ვიყავი კიდეც, მაგარამ მინდა აწი გავაორმაგო. :)
ბებერი დედამიწა კი ისე დაღლილია, აღარაფერს იკვირვებს.
მე კი, ჯერ  მაინც მიკვირს რაღაცეები.